زمینه و هدف: تهوع و استفراغ اوایل حاملگی، شکایت شایعی است که می تواند هزینه های اقتصادی و روانی سنگینی بر زن باردار و خانواده وی تحمیل کند. با توجه به این مساله که بسیاری از خانم های باردار به علت ترس از عوارض جانبی داروها بر روی جنین به دنبال دارو درمانی مناسب نمی روند، استفاده از ویتامین ها که ایمن بودنشان پذیرفته شده است، به عنوان خط اول درمان، مفید می باشند. در این مطالعه، تاثیر ویتامین ب 6 (پیریدوکسین) بر تهوع و استفراغ حاملگی در خانم های باردار با سن حاملگی زیر 16 هفته مورد بررسی قرار گرفته است.مواد و روش ها: در طول زمستان 1385، 70 خانم باردار زیر 16 هفته بارداری که با شکایت تهوع و استفراغ اوایل بارداری به یک مطب خصوصی و 4 مرکز بهداشتی درمانی شهری مراجعه نمودند، به صورت تصادفی در دو گروه قرار داده شدند. پس از اخذ رضایت نامه، یک گروه پیریدوکسین 40 میلی گرم در روز به مدت 5 روز و به گروه دیگر دارونما، به روش دو سویه کور داده شد. بیماران شدت تهوع خود را بر اساس درجه مقایسه عینی24 (VAS)  ساعت قبل از درمان و سپس دوبار در روز، در طی 5 روز درمان ثبت کردند و همچنین تعداد اپیزودهای استفراغ خود را در 24 ساعت قبل از درمان و 5 روز درمان ثبت کردند. سپس داده ها به کمک آزمون های t دو گروه مستقل، کای دو، تحلیل کوواریانس، ویلکاکسون، مان ویتنی و رگرسیون لجستیک رتبه ای تحت آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: میانگین تغییرات شدت تهوع بعد از درمان نسبت به شدت تهوع پایه، در گروه پیریدوکسین بیشتر از گروه دارونما بوده است .(P=0.019) همچنین آزمون مان ویتنی نشان داد که تعداد اپیزودهای استفراغ در گروه پیریدوکسین به طور معنی داری بیش از گروه دارونما کاهش یافته است .(P=0.019) نتیجه گیری: پیریدوکسین به طور موثری، تهوع و استفراغ اوایل بارداری را کاهش می دهد و می توان آن را با دوز 40 میلی گرم در روز به مدت 3 تا 4 روز تجویز کرد.

تشنجات وابسته به پیریدوکسین یکی از انواع مهم و نادر تشنج غیر قابل کنترل در نوزادان و شیرخواران است و با تشخیص و درمان به موقع این گونه کودکان علاوه بر اینکه از تشنج و اختلال تکاملی آنها پیشگیری می شود، از مصرف غیر ضروری داروهای ضد تشنج و در نتیجه بروز عوارض جانبی متعدد آنها نیز جلوگیری می شود. در این مقاله یک مورد از این بیماری گزارش می شود. بیمار شیرخوار 7 ماهه ای بود که به علت تشنجات مکرر به بیمارستان امام رضا (ع) ارجاع داده شده بود. در آزمایش های انجام شده قند و کلسیم، آمونیاک سرم و آزمایش های روتین و نیز خصوصیات مایع نخاع بیمار طبیعی بود. نوار مغزی بیمار نمای هیپس آریتمی داشت. سی تی اسکن مغز طبیعی بود. تشنج به درمان های معمولی مقاوم بود. اما با تجویز ویتامینB6  تشنج های بیمار قطع شد.

زمینه و هدف: علی رغم شیوع زیاد تهوع و استفراغ حاملگی و نیاز به درمان در فرم شدید آن که منجر به اختلال آب و الکترولیت و کاهش وزن می شود به دلیل ناشناخته بودن علت، هنوز روش درمان قطعی آن روشن نیست. در این مطالعه به مقایسه اثر پردنیزولون و پیریدوکسین در درمان موارد شدید تهوع و استفراغ نیمه اول حاملگی پرداختیم. مواد و روش کار: طی بررسی مداخله ای دو سوکور در سال 1381-82 تعداد 120 زن باردار با تشخیص تهوع و استفراغ شدید حاملگی در بیمارستان قدس زاهدان مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران به صورت تصادفی ساده در دو گروه 60 نفره جهت دریافت پردنیزولون (پنج میلی گرم/ سه بار در روز) و پیریدوکسین (بیست میلی گرم/ سه بار در روز) تقسیم و سه روز بعد بیماران از نظر شدت استفراغ، الکترولیت های سرم، زمان شروع رژیم غذایی و پاسخ درمانی بررسی شدند. کلیه بیماران تا هفته بیست و دوم بارداری به صورت هفته ای از نظر عود بیماری معاینه شد. یافته ها: بین دو گروه از لحاظ سن مادر، سن حاملگی، تعداد زایمان ها، میزان کاهش وزن، دفعات بستری در طی حاملگی اخیر تفاوت معنی داری وجود نداشت ولی از نظر وجود اختلالات الکترولیتی، زمان شروع رژیم غذایی، میزان برگشت مجدد تهوع و استفراغ بعد از دو هفته و پاسخ به درمان P≤0.001 و تفاوت معنی دار بود. %90 بیماران گروه پردنیزولون و %61.7 گروه پیریدوکسین به درمان پاسخ مناسب دادند. 3 روز بعد از شروع درمان 18 نفر در گروه پردنیزولون و 5 نفر در گروه پیریدوکسین هنوز اختلال الکترولیتی داشتند. نسبت بهبود تهوع و استفراغ و اصلاح هیپوکالمی در مصرف کنندگان پردنیزولون به ترتیب 4.5 و 4.7 برابر مصرف کنندگان پیریدوکسین و احتمال عود تهوع و استفراغ در مصرف کنندگان پیریدوکسین 3.3 برابر پردنیزولون بوده است. نتیجه گیری: براساس یافته های این مطالعه یک دوره درمان کوتاه مدت با مقدار کم پردنیزولون در درمان تهوع و استفراغ بدخیم حاملگی موثرتر از درمان با پیریدوکسین می باشد.

به منظور بررسی اثر پیریدوکسین (ویتامین (B6 در کنترل تهوع و استفراغ حاملگی، یک کارآزمایی تصادفی کنترل دار و دو سوکور بر روی دویست خانم باردار 17> هفته حاملگی، انجام شد. 100 خانم (گروه مداخله) تحت درمان با قرص پیریدوکسین 20 میلی گرم سه بار در روز به مدت 5 روز و 100 خانم (گروه کنترل) با همین الگو تحت درمان با پلاسبو قرار گرفتند. میانگین سن، سن حاملگی و سایر متغیرهای زمینه ای بین دو گروه با آزمون های آماری فاقد اختلاف معنی دار بود. بیماران به منظور درجه بندی شدت تهوع در فرم های مخصوصVAS (1)  و گزارش تعداد حملات استفراغ و نیز وضعیت اشتها در  24ساعت قبل از شروع درمان و طی روزهای درمان، آموزش داده شدند. کاهش شدت تهوع در گروه مداخله، در روزهای درمان، در مقایسه با گروه کنترل برجسته بود و آزمون آماری آن را معنی دار نشان دادP<0.05 .میانگین دفعات استفراغ نیز در گروه مداخله در مدت درمان کمتر از گروه کنترل بود ولی اختلاف آن از نظر آماری برجسته نبود. وضعیت اشتها در روز دوم تا پنجم درمان در گروه مداخله بهبود نشان می داد که اختلاف آن با گروه کنترل از نظر آماری حایز اهمیت بودP<0.03 .

مقدمه: تهوع و استفراغ حاملگی شایع ترین شکایت در نیمه اول بارداری است و حدود 80% خانمهای باردار آن را تجربه می کنند. ما در این مطالعه اثرات بالینی ویتامین B6 را بر روی تهوع و استفراغ حاملگی بررسی کرده و آن را با متوکلوپرامید و دارونما مقایسه نمودیم.روش کار: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که به صورت تصادفی، آینده نگر، دوسوناآگاه و کنترل شده با دارونما انجام گرفت. نمونه ها شامل 77 خانم باردار با شکایت تهوع و استفراغ حاملگی بودند که به سه مرکز بهداشتی درمانی مشهد (بیمارستان امام رضا (ع)، مرکز بهداشت شهید قدسی و آزادشهر 1) از مهر ماه 1378 تا آبان 1379 مراجعه کرده بودند.یافته ها: در طول پژوهش، بیماران به طور تصادفی در سه گروه آزمون (پیریدوکسین هیدروکلراید)، شاهد مثبت (متوکلوپرامید) و دارونما (پودر نشاسته) تقسیم شدند. شدت تهوع استفراغ بیماران و دفعات آن ثبت شد و نتایج آماری با آزمون Paired-T.test، ANOVA، Tukey و Fisher مقایسه شدند (مقادیر P معادل 0.05 یا کمتر معنی دار در نظر گرفته شد). از مجموع 77 بیمار، 28 نفر پیریدوکسین، 25 نفر دارونما و 24 نفر متوکلوپرامید دریافت نمودند.نتیجه گیری: پیریدوکسین سبب کاهش شدت تهوع و استفراغ بارداری شد ولی در این زمینه با دارونما اختلاف عمده ای نداشت و در کاهش دفعات تهوع و استفراغ بی اثر بود. در حالی که متوکلوپرامید سبب کاهش شدت و دفعات تهوع و استفراغ شد.در این مطالعه اثر پیریدوکسین بر تهوع و استفراغ بارداری مشابه یک دارونما بود و چون این نوع تهوع و استفراغ به دارونما خوب پاسخ می دهد، می توان ویتامین B6 و یا هر دارونمای دیگری را تا هنگامی که بیماری خطر جدی برای سلامت مادر و جنین ایجاد نکرده است به عنوان خط اول درمان تجویز نمود.

زمینه: اختلال ملال پیش از قاعدگی از شایعترین اختلالات روانپزشکی در خانمها می باشد. در این اختلال علایم روانی و فیزیکی مختلفی قبل از شروع عادت ماهانه ایجاد شده، تا چند روز بعد از شروع عادت ماهانه ادامه می یابد. اگرچه پاتوفیزیولوژی این اختلال به خوبی مشخص نشده است، اما درمانهای متفاوتی برای آن مطرح گشته است. مطاله حاضر ارزیابی مقایسه اثرات درمانی لیتیم و پیریدوکسین در علائم سندرم پیش از قاعدگی را در بیمارستان امام حسین(ع) مورد نظر قرار داده است.روشها: در این کارآزمایی بالینی از نوع متقاطع، بر اساس تقسیم بندی DSM-IV پنجاه بیمار با تشخیص اختلال ملال پیش از قاعدگی وارد کارآزمایی بالینی شدند. بیماران برای سه سیکل متوالی اواخر فازلوتئال به طور تصادفی تحت یکی از درمانهای لیتیم روزانه 600 میلیگرم و یا پیریدوکسین روزانه 200-100 میلیگرم برای 7 روز قرار گرفتند. بعد از 3 سیکل مصرف دارو درمان اول قطع شده، بیماران پس از یک ماه با داروی دوم تحت درمان قرار گرفتند. ارزیابی در موارد داروی دوم مشابه داروی اول انجام شد.یافته ها: درصد کاهش علایم در بیماران درمان شده با لیتیم 63.8 درصد و در بیماران درمان شده با پیریدوکسین 48.1 درصد محاسبه شد. از طرفی کاهش علایم خلقی در درمان با لیتیم 98.8 درصد در مقایسه با پیریدوکسین که 49.4 درصد بود حاصل شد که در هر دو مورد اختلافات معنی دار بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه، درمان با لیتیم در مقایسه با درمان پیریدوکسین برای کاهش علایم اختلال ملال پیش از قاعدگی و بالاخص بهبود علایم خلقی موثرتر است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تنش خشکی یکی از مهم ترین تنش های غیر زیستی است که تولید گندم را محدود می سازد. باهدف بهبود رشد و عملکرد گندم در شرایط تنش خشکی، آزمایشی به­صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه تهران انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل آبیاری در دو سطح (آبیاری معمول و تنش خشکی) و محلول پاشی ویتامین در چهار سطح (شاهد، تیامین، پیریدوکسین و تیامین+پیریدوکسین) بودند. نتایج نشان داد که تنش خشکی باعث کاهش 21 درصدی محتوای آب نسبی برگ پرچم می شود؛ اما استفاده از ویتامین ها میزان این صفت را نسبت به تیمار شاهد افزایش داد. میزان عدد کلروفیل (SPAD) برگ پرچم تحت تاثیر تنش خشکی افزایش یافت، اما کاربرد ویتامین ها تاثیر معنی داری بر این صفت نداشت. تنش خشکی اثر افزایشی روی میزان پرولین آزاد برگ داشت و محلول پاشی تیامین و ترکیب آن با پیریدوکسین، به ترتیب باعث افزایش 53 و 32 درصدی این صفت نسبت به تیمار بدون محلول پاشی در شرایط تنش خشکی شد. همچنین درصد نشت الکترولیتی غشا و محتوای مالون دی آلدهید برگ تحت تاثیر تنش خشکی به ترتیب با افزایش 31 و 103 درصدی مواجه شدند. ویتامین ها میزان مالون دی آلدهید را کاهش داده و تاثیر معنی داری بر درصد نشت الکترولیتی غشا نداشتند. تنش خشکی باعث کاهش میزان عملکرد دانه و عملکرد زیستی در بوته شد. محلول­پاشی ویتامین ها نسبت به تیمار شاهد اثر افزایشی روی این صفات نشان دادند. بیشترین مقدار عملکرد دانه در بوته در تیمارهای پیریدوکسین (1/1 گرم) و ترکیب آن با تیامین (2/1 گرم) حاصل شد.

سابقه و هدف: تهوع و استفراغ بارداری (NVP) یکی از شایع ترین عوارضی است که تا 80 درصد از مادران آینده را درگیر می کند. یک کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده فاز III، اثربخشی ترکیب داکسیلامین-پیریدوکسین [تحت نام تجاری Diclectin® در کانادا] را نشان داد. ترکیبی از دوکسیلامین سوکسینات-پیریدوکسین هیدروکلراید با رهش کنترل شده به عنوان یک فرمول بی خطر و قابل تحمل برای زنان باردار در نظر گرفته شده است. با توجه به شیوع بالای NVP در زنان باردار ایرانی، هدف اصلی در این مطالعه فرموله کردن این محصول بود. روش بررسی: برای تهیه این فرمولاسیون از روش پرس مستقیم استفاده شد. ابتدا قرص­های حاوی دو ماده موثره تهیه شد. Eudragit L100 و L100-55 برای پوشش قرص­ها استفاده شد. سپس قرص­های پوشش داده شده در شرایط اسیدی قرار گرفتند تا از پایداری آنها در محیط معده اطمینان حاصل شود. تمام ارزیابی­های آزمایشگاهی انجام شد. تجزیه و تحلیل مواد موثره با استفاده از کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا همراه با دتکتور UV انجام شد، روش HPLC توسعه یافته و به طور کامل معتبر شد. یافته­ها: کلیه آزمون­های استاندارد قرص­های آهسته رهش که برای فرمولاسیون نهایی انجام شد نتایج قابل قبول داشتند. نتیجه­گیری: با بررسی فرمولاسیون­ها مختلف مشخص شد که فرمولاسیونی بیشترین شباهت را به قرص برند دارد که حاوی کراس کارملوز در هسته و اودراژیت L100-55 در روکش است. بدین ترتیب فرمولاسیونی با بیشترین شباهت از نظر ویژگی­ها، اما با اجزای تشکیل دهنده متفاوت با برند اصلی تهیه شد.